Маркі, значкі, манеты, ўкладышы ад жевачек-што толькі людзі не збіраюць! І ўсё гэта мае каштоўнасць… у манямирке.

Зараз растлумачу на прыкладзе. У мяне ёсць калекцыя марак. Я маркі не напісала, і за ўсё жыццё напісала адзін ліст, які ішоў 5 гадоў – з тых часоў я карыстаюся электроннай поштай. Альбом з маркамі татаў. Тата памёр. Маркі 70х гадоў, сярод калекцыянераў яны могуць мець пэўную каштоўнасць, ну не ведаю колькі-тысяч 10-20 рублёў, дапусцім. Але альбом-тое татаў, іншага няма, разумееце? Гэта значыць, накшталт і можна прадаць гэты хлам, але іншага такога не будзе. І захоўваеш яго як сабака на сене. Сабе не трэба, іншым за такую маленькую цану таксама аддаць шкада. Гэта першы важны момант.

Другі момант…

Yсю гэтую дрэнь – віна, манеты, значкі, брелка, маркі, карціны, кнігі — усё гэта вось трэба дзесьці захоўваць у належных умовах. Калі пераплёт вашай старадаўняй кнігі зжарэ шашолка або караед – яна рэзка страціць у цане. Цвіль, закісленню, загніванне, выцвітанне-забяспечыць рэгулярную барацьбу з гэтым прыйдзецца толькі каб не страціць укладзеныя грошы.

І галоўнае!

Чытала я неяк артыкул пра Антыкварыят, там “эксперт” піша прыкладна наступнае:”Калі ў вас трохі грошай і вы хочаце іх прымножыць, купляйце старадаўнія стрэльбы, яны стабільна даражэюць на 20% у год”. Адразу захацелася спытаць аўтара: “каму ты іх потым прадасі, дэбіл? Дзе канкрэтна яны даражэюць, на якіх пляцоўках, акрамя твайго манямирка?”Рынку антыкварыяту ў Расеі не існуе. Ёсць толькі Авіта і таўкучка на Таганцы, усё.

Гэта ўвесь расійскі рынак антыкварыяту. Тусоўка складаецца з 3 дзясяткаў старых гікаў, якія адзін аднаго ведаю і перапрадаюць гэтае смецце адзін аднаму. Хочаце стаць калекцыянерам-даставайце з баязліўцаў 10 мільёнаў фунтаў і едзьце на Сотбіс.